Założycielka Art&DanceLab. Absolwentka paryskiej L’ école Florent, której główne założenia, czyli; każdy może być aktorem, bez względu na aparycję, warunki fizyczne; najważniejsza jest praktyka, wnosi do prowadzonych przez siebie zajęć. W Polsce Wioletta uczestniczyła w niezliczonej ilości warsztatów, m.in. u Reny Mireckiej (The Way), Philipa Brehse (Biomechanika), Brayana Reynoldsa (aktorstwo transwersalne), Tomasza Rodowicza (elementy akrobatyki), Darka Skibińskiego (Minimal Art), Jacka Owczarka (Improwizacja na scenie), Mateja Matejki (Contradictions), Jakuba Gontarskiego (trening oddechowy). Matka dwójki wspaniałych synów, w wolnym czasie trenuje kickboxing.

ANETA

Agnieszka, z wykształcenia filolog i kulturoznawca, doktor nauk humanistycznych wykładający w Instytucie Kultury Współczesnej to doświadczony instruktor tańca flamenco i choreograf (w latach 2003-2020 prowadziła zajęcia kursowe w Łodzi oraz warsztaty w całej Polsce, później do końca 2022 roku uczyła i występowała w Wielkiej Brytanii: w Bath, Cardiff i Londynie) a także badacz kultury flamenco (projekty badawcze, zajęcia uniwersyteckie, publikacje naukowe). Tańczy od zawsze (albo przynajmniej od
kiedy pamięta), flamenco „dopiero” od 2002 roku. Pierwszy raz pojechała na dłużej uczyć się w Andaluzji w 2007 roku i od tego czasu nie wyobraża sobie, że mogłaby choć kilku tygodni w roku nie spędzić na intensywnych szkoleniach w Hiszpanii.  W 2009 pojechała do Sevilli na pół roku, by  rozwijać się tanecznie pod okiem legendarnego Manuela Betanzosa (a także – korzystając z okazji – innych nauczycieli) oraz przygotować naukowy projekt
dotyczący flamenco pod opieką Gerharda Steingressa. Jako pierwsza Polka ukończyła też (w 2012r.) certyfikowany kurs Ciclo Dedicado a la Formacion Completa del Baile Flamenco organizowany w Centro de Arte Flamenco y Danza Española Amor de Dios, który obejmował nie tylko szkolenie w zakresie tańca, rytmiki, śpiewu, teorii i historii flamenco, ale też sporą dawkę zajęć z tańca klasycznego czy teatru. Agnieszka nie przestaje się uczyć, by – jak mówi – dla dobra swoich kursantów nie zapomnieć, jak to jest stać po tej drugiej stronie. Ciągle szuka nowych możliwości rozwoju, szlifuje technikę tańca z bata de cola (sukni z trenem), gry na kastanietach, jest zawsze otwarta na nowe doświadczenia. By je zdobywać nie boi
się jeździć po świecie za tymi, których podziwia i od których chce czerpać inspirację –tańczyła u swoich wymarzonych maestros w Sewilli, Madrycie, Granadzie a nawet w Stanach Zjednoczonych. Okazjonalnie wraca też do technik, które towarzyszyły jej w młodości (balet, taniec towarzyski, tango argentyńskie). Choć uczyła się u kilkudziesięciu hiszpańskich nauczycieli, zawsze gotowa jest wrócić do tych kilku najbliższych jej sercu: Manuela Betanzosa, Pili Ogalla, La Truco, Pepy Moliny i Carmeli Greco. Do grona jej ostatnich ulubieńców-inspiracji z pewnością należą Magdalena Mannion (Madryt/Londyn), Lourdes Fernandez (Londyn) oraz Sonia Cuesta (Madryt). W Polsce pozostaje wierna
swojej najważniejszej nauczycielce flamenco – Marcie Dębskiej, ale to nie jedyna polska tancerka bliska jej sercu. Z nieskończonym zapałem promuje kulturę flamenco. Solo występowała na scenach w Londynie, Warszawie i Łodzi (m.in. z zespołami Los Payos i Contratiempo, w ramach londyńskiego cyklu La Isla Flamenca, warszawskiego cyklu tablao flamenco czy podczas I Orient Express). Jednak tak naprawdę najbardziej lubi na sali dzielić się flamenco z innymi. W czasie zajęć kładzie duży nacisk na technikę, dbając też m.in. o właściwą postawę kursantów i pilnując, by taniec był nie tylko żywiołowy i
przyjemny, ale i bezpieczny (by o to lepiej dbać Agnieszka systematycznie dokształca się też w zakresie bezpiecznej pracy z ciałem, w 2017 r. ukończyła np. szkolenie OM® Functional Stretch). Agnieszka potrafi niemal stanąć na głowie, by jej kursanci tańczyli i opowiadali historie, a nie tylko wykonywali kroki. Pilnuje, by nie zapominali o istocie tańca flamenco: o współpracy między tancerzem a gitarzystą i śpiewakiem. Gdy trzeba odetchnąć w tańcu, chętnie opowiada o dawnym i współczesnym flamenco, uczy słuchać muzyki, rozpoznawać rytmy i je wyklaskiwać. Nie tylko przekazuje wiedzę, ale również tworzy doskonałą atmosferę do nauki.